تبلیغات
LoVe PhObIa - آدم، انسان، بشر 3

LoVe PhObIa

تو میان ما ندانی، که چه می رود نهانی...

آدم، انسان، بشر 3

یه آدمایی هستند،که تو زندگیشون نقش مهمی داریم.اما نه از روی صمیمیت بلکه صرفاً به خاطر اینکه توی اون لحظه ی حساسِ زندگیشون برحسب اتفاق کنارشون بودی...
و از اونجایی که هر عملی، یه عکس العملی داره، در لحظاتِ سختِ زندگیت کنارت هستن...

برای مثال:
از درِ اتاق میای بیرون و تازه از یه دعوای بزرگ جونه سالم به در بردی و الانه که منفجر شی، و تنها کسی که بعد از باز کردنِ در جلوت ظاهر میشه، شخصِ موردِ نظرِ...
و این میشه خاطره ای برای تو ، که هرگز فراموش نمی کنی تو اون لحظه که به کسی احتیاج داشتی تا توی آغوشش آروم بشی، فقط "اون" سرِ راهت بود.
و طعم اون آغوش واست با تمامِ غریبه بودنش، میشه شیرین ترین طعم دنیا...

بازیِ روزگار اینه که این اتفاقات بارها و بارها با همون شخصِ خاص برات اتفاق بیوفته و تو هم کم کم شروع کنی به این باور که شاید یه چیزِ "خاص" این وسط در جریانه...
تو برای اون در لحظاتِ خاص و اون برای تو...

and u start Believing, and Believing, and Believing...
but یه لحظه ، یه جا بهت هجوم میاره موجِ بیداری...
اینکه نقشت بیشتر از هوای اطراف نبوده تو زندگیش...

دردناکترین لحظه تو این شرایط می دونی چیه؟
اینکه شروع می کنه به تعریفِ یه داستانِ مهیج و مهم و تو مجبوری خودت رو کنترل کنی و بگی: "(لعنتی) من خودم هم اونجا بودم."


پ.ن: گند زدم با این نوشته، قبول دارم.... اما به شدت عصبانی ام.
منظورم از این پست یه نفر بیشتر نیس، یه نفر که مهم بود و حالا دیگه....
                                                                                                 حیف...
                                                                                                 هنوز هست....




طبقه بندی: دل نوشته، خط خطی های من،
[ چهارشنبه 28 فروردین 1392 ] [ 21:50 ] [ A.A ] [ نظرات() ]