تبلیغات
LoVe PhObIa - هوای گریه با من

LoVe PhObIa

تو میان ما ندانی، که چه می رود نهانی...

هوای گریه با من

دلم گرفته ای دوست،هوای گریه با من
                                      هوای گریه با من
گر از قفس گریزم،کجا روم
                                     کجا من؟
کجا روم که راهی به گلشنی ندارم
که دیده برگشودم به کنج تنگنا من

نه بسته ام به کس دل، نه بسته دل به من کس
چو تخته پاره بر موج،رهــا
                              رهــــــا
                              رهـــــــــــا من

ز من هر آنکه او دور، چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک، از او جـــدا
                                            جـــــدا من

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی، به یـــاد آشـــــنا من...

ز بودنم چه افزود، نبودنم چه کاهد
که گویدم به پاسخ،
                       "که زنده ام چرا من؟"

دلم گرفته ای دوست،هوای گریه با من
                                      هوای گریه با من...

این خنده یه چسبه رو لبام...
اما ناراحتم نیستم...
خنثی شنیدی؟
بی تفاوت
واسم مهم نیس چی می شه...
هیچی!
.
خوبه، همه چی خوبه...
دوری از عادت دروغ گفتن به خودم برام سخته...!
.
این نیز بگذرد...





طبقه بندی: شعر، دل نوشته،
[ سه شنبه 30 آبان 1391 ] [ 22:54 ] [ A.A ] [ نظرات() ]