تبلیغات
LoVe PhObIa - Flashback

LoVe PhObIa

تو میان ما ندانی، که چه می رود نهانی...

Flashback

با یه عزیزی حرفهایی زدیم که باعث شد برم و "از اول" همه ی پست هایی که گذاشتم رو بخونم. بعضیا رو با کامنت هاش.
فقط میتونم بگم: WoW
یعنی یه چیزایی خوندم که اصلا فکرشم نمیکردم که....!
چقدر دلم برام "خطخطی هام" تنگ شده! خیلی وقته که نوشته ی اونجوری نداشتم.
بعضیاشو میخوندم و به این فکر میکردم که: چه حس غریبی!
                                                                چه حس قشنگی!
                                                                چه حس تلخی!
                                                                چقدر رنگ!
                                                                چقدر هیجان!
بعضیاشو میخوندم و به این فکر میکردم که: هاهاها! دیدی بازم از یه سوراخ گزیده شدی؟!
                                                                 هاهاها! من این قول رو هم به خودم داده بودم؟!
                                                                 هاهاها!

اما از هیچکدومش پشیمون نیسم! یعنی همونطور که تو پست قبلی گقتم: به گریه هام نمی خندم! (اون "هاهاها" هم از این خنده عصبیا بود!)
اما بعضی جاها حس کردم میتونستم بیشتر توضیح بدم یا واقعا برام عجیب بود که بعضی نظرات رو بی پاسخ گذاشته بودم.

درکل خوب بود،هجوم حجم بالای از احساس و هیجان همزمان، دقیقا چیزی بود که احتیاج داشتم  و خودم نمیدونستم.

پس: مرسی رفیق!

پ.ن: یادآوریه یه قول الزامی بود!
        و لعنت به اون سوراخی که باز ازش گزیده شدم ولی هنوز "عاقل" نشدم..... و قراره بارها گزیده بشم!!!!




طبقه بندی: فقط محض یاد آوری،
[ پنجشنبه 7 آذر 1392 ] [ 16:23 ] [ A.A ] [ نظرات() ]